Sinds eind april wonen we met ons gezin in een klooster van chemin neuf in Cornwall. Een klooster met een prachtige tuin waarvoor gezorgd wordt volgens de principes van permacultuur. Wat valt hier veel te leren.
We zijn hier ondertussen 2 maanden en al helemaal ondergedompeld in het gemeenschapsleven. Nog 1 maand te gaan.
Het voelt als een cadeau, deze mogelijkheid om dit als gezin te kunnen doen.
Het huisje waar we wonen (the presbytary) staat op steenworp afstand van het klooster. We draaien volop mee, zo veel als lukt. Als koppel wisselen we de gebed-en werktijden af. De kids doen ook mee en zijn daarnaast zoet met de playmobil, voetbal, dansen en ohja.. home school.
De eerste weken zaten we in een soort honeymoon fase. Want wat is het hier mooi. Vanuit ons huisje zien we een glooiend landschap met een prachtige blauwe zee op de achtergrond. Daarnaast de schoonheid van het gemeenschapsleven zonder veel afleiding. Met de mensen met wie je bidt, eet en werk je ook. De kids vonden 2 keer op een dag warm eten in het begin helemaal het einde. Na de honeymoon fase- begonnen ze juist te verlangen naar een boterham bij de lunch. Ze genoten enorm van de jonge vrijwilligers met wie ze een band opbouwen, maar vinden het ook jammer dat ze alweer zo snel weg zijn. Het is goed om de verschillende fases door te gaan met elkaar.
We waarderen het dat de gemeenschap eerlijk is. Hebben oog voor beide kanten. Enerzijds de vreugde, de parels. En ook ruimte voor moeite, daar waar het ploeteren is. Alle emoties komen hier voorbij. En daar dwars door heen baant Jezus een weg.
De verschillende ervaringen die we opdoen voelen als kostbare zaadjes, voor onszelf en de kinderen. Het is nu nog niet zo zichtbaar en duidelijk waar deze ervaring toe zal leiden. Het wakkert verlangen aan. Wonderlijk hoe een heel klein zaadje uit kan groeien tot een plantje en misschien zelfs wel tot een boom waar vogels hun nesten in kunnen bouwen.
Hartelijke groetjes,
Jilles & Anna
Sofia, Sarah en Jonathan
