Op Mauritius kwamen de CANA-verantwoordelijken van Mauritius, Madagaskar, de Seychellen en Réunion bijeen voor een week vol groepswerk, gebed, uitwisseling en vooral dans!
Het doel: een formule voor de CANA-missie voorstellen die is afgestemd op de realiteit van de missie in deze vier landen.
Marie Bourbonnais, een gewijde zuster in de gemeenschap van Chemin Neuf en verantwoordelijke van CANA International, legt ons uit wat de koppels hebben beleefd rond het delen van hun culturen.
We waren met bijna 100 mensen aanwezig bij onze CANA-bijeenkomst in de Indische Oceaan, op Mauritius: 7 echtparen uit Madagaskar; 2 uit de Seychellen; 9 uit La Réunion, waarvan 3 in dienst; 22 Mauritianen, waarvan 10 in dienst. Daarnaast waren ook de provinciaal van de Indische Oceaan en de gemeenschapsverantwoordelijken uit de verschillende landen aanwezig.
De komst van de zeven echtparen uit Madagaskar was een bron van hoop voor de gemeenschap in Madagaskar: in Nazareth merk je bij bijna iedereen dat er een nieuwe generatie opkomt, dat is prachtig. Ze waren erg dankbaar dat ze bij ons mochten zijn en de meesten doen hun uiterste best om ruimhartig bij te dragen aan de kosten van hun verblijf.
De aanwezigheid van de twee echtparen uit de Seychellen heeft ons ook hoop gegeven. Joseph & Chrysta, sinds februari 2026 de nieuwe CANA-verantwoordelijken, waren van de partij en staan voor de uitdaging om CANA op de Seychellen nieuw leven in te blazen.
We zijn begonnen met te luisteren naar de vragen en zorgen die door de deelnemers naar voren werden gebracht. Op basis daarvan hebben we zeven werkgroepen opgericht:
- Zichtbaarheid en communicatie van de CANA-missie
- De nieuwe generatie aantrekken bij CANA
- De plaats van kinderen bij CANA
- De relevantie van de pedagogiek en de hulpmiddelen van CANA
- Opleidingsbehoeften voor de kernleden, helpers en leidinggevenden van de broederschappen
- De stappen in het traject van een koppel dat zich bij CANA heeft aangesloten
- CANA aanpassen aan onze logistieke en economische beperkingen
De landen werkten graag samen en de evaluatiebesprekingen waren over het algemeen constructief. Daarnaast hadden de landen een overzicht opgesteld van de situatie op hun eiland en van de uitdagingen waarmee koppels en gezinnen op maatschappelijk vlak te maken hebben. Daardoor konden we elkaar met onze verschillende realiteiten verwelkomen. Aan het einde van de week heb ik opnieuw de visie op de CANA-missie en de uitdagingen die daarmee gepaard gaan, wat ons ertoe heeft gebracht het CANA-jaar te presenteren. Naar aanleiding daarvan hebben de landen een fijne samenwerking met hun CCN-landenverantwoordelijken : het was een gelegenheid om alles wat ze hadden gehoord nog eens op een rijtje te zetten en na te denken over de koers die de CANA-missie in hun eigen land zou moeten volgen.
In de kern zijn we erin geslaagd het juiste evenwicht te vinden tussen het luisteren naar de realiteit in de verschillende landen en de noodzaak om met één stem te spreken en zo een visie en een koers voor de missie te formuleren.
Te midden van al dit werk waren de gebedsmomenten van onschatbare waarde (persoonlijk gebed, eucharistievieringen, aanbidding en biecht…), het verzoeningswerk rond onze geschiedenissen (dienst voor de eenheid van de volkeren, verzoening „Indische Oceaan“…), de promotie van onze culturele rijkdommen (culturele avond met kraampjes met traditionele spelletjes of dansen, een mis geleid door de verschillende landen, een feest in traditionele klederdracht…), en niet te vergeten een lofdienst op het strand en een paar zwempauzes!
Uiteindelijk was deze bijeenkomst van CANA Indische Oceaan een gelegenheid om de kernwaarden van de Communauté du Chemin Neuf over te brengen: eenheid onder de volkeren, synodaliteit, diversiteit in levensvormen, vorming, verzoening… Het zou mooi zijn als we niet langer dan vijf jaar zouden hoeven wachten om weer samen zo’n bijeenkomst te beleven!