Onder de Amerikaanse zwarte walnootboom, midden inde abdij van Sablonceaux (Charente-Maritime), vonden de vijf zomersessies voor jongeren van 14 tot 18 jaar plaats. 251 jongeren hebben in juli genoten van de verschillende kampen die door de Communauté du Chemin Neuf werden georganiseerd.
Op het programma: een rondtrekkend kamp, een straatevangelisatievoorstelling, een week vol sport en uitdagingen, een week voor middelbare scholieren die zich willen inzetten voor anderen en tot slot het Sabooost-festival!
Laure Delpech, een gewijde zuster in de gemeenschap van Chemin Neuf en verantwoordelijke voor de zomerkampen, deelt haar visie met ons.
De afgelopen jaren is het ons in het jeugdwerk opgevallen hoe belangrijk emoties en gevoelens zijn in het spirituele leven, iets wat soms heel sterk naar voren komt. Ook voor hen gaat het leven steeds sneller, en de prikkels van buitenaf houden hen af van een zekere innerlijke bezinning. Het wordt moeilijk om aandacht te schenken aan wat minder lawaai maakt, aan wat op het eerste gezicht verborgen blijft.
Om het gevoel te hebben dat je een ervaring met God beleeft, is er iets nodig dat via de emoties verloopt. Toch zijn het werk van de Heer en Zijn aanwezigheid vaak onopvallend.
Onze taak bestond er dus in om onze blik te verleggen: jongeren leren te kijken naar wat ze van nature niet zouden opmerken, om opnieuw te kijken en te benoemen wat blijvend is, met name door het aanleren van de spirituele oefeningen van de heilige Ignatius.
Onze ignatiaanse spiritualiteit is een ware schat voor de jongeren van vandaag. Ook de heilige Ignatius besefte welke rol innerlijke bewegingen spelen in het geestelijk leven. Wat hij deze jongeren aan nieuw inzicht biedt, is dat ze leren om met meer fijngevoeligheid te onderscheiden wat het werk van de Heilige Geest in hen is, en wat slechts tijdelijk rumoer veroorzaakt maar geen sporen zal achterlaten.
Jongeren voelen zich aangetrokken tot lofprijzing, een vorm van gebed die hen direct een zekere voldoening schenkt, mede omdat het samen met anderen, in gemeenschap, wordt beleefd – iets waar tieners bijzonder veel waarde aan hechten. Ze hebben minder behoefte aan persoonlijke gebedstijd, alleen met het Woord van God, dat hen moeilijker en droger lijkt.
We zijn ons bewust geworden van onze verantwoordelijkheid binnen de missie om elkaar niet in de steek te laten. We hebben beide nodig om naar de Heer te luisteren, en dat is wat we hen aanbieden.
Op de lange termijn zijn dit vermogen om te luisteren, deze instrumenten voor onderscheidingsvermogen, het leren van herlezen en deze vertrouwdheid met ‘het zacht briesje’ wellicht wat jongeren het meest nodig hebben. Het is vooral datgene wat hen elders niet altijd zal worden aangeboden.
In wezen zijn behoeften en verlangens niet altijd hetzelfde. In onze rol als opvoeder moeten we aandacht hebben voor beide.
Laure Delpech