Pankaj werd in de paasnacht gedoopt in het gemeenschapshuis in Letland. Hij vertelt over zijn geloofsreis, van zijn ontmoeting met God tot zijn doop.
Door Pankaj, Letland
“Ik ben een kind van de enige levende, liefhebbende en almachtige God de Vader”. Nogal een begin voor een getuigenis, nietwaar? Nou, ik had een heel ander perspectief en begrip van mezelf, mensen en God voordat ik de hoofdpersoon in mijn leven, de Here Jezus, ontmoette.
Ik kom uit Sikkim, een kleine regio tussen Nepal, Bhutan en China. We maken sinds mei 1975 deel uit van India. Mijn moedertaal is Nepalees en ik ben de enige zoon in mijn familie. Hoewel het een kleine plaats is, zijn we gastvrij en staan we open voor vriendelijkheid en hebben we een zwak voor een goed gesprek onder het genot van een kopje thee of koffie, of gewoon eten in het algemeen. Oh, wat houden we van lekker eten! Ik heb op een katholieke school gestudeerd, de Don Bosco School in Malbasey, West-Sikkim, maar mijn vrienden en ik gingen altijd naar de kapel om lessen over te slaan en bloemen in de armen van onze Heilige Moeder te gooien tijdens onze examens, in de hoop dat ze ons zou helpen slagen. Ik ben ook heel blij en gezegend dat ik ouders heb die me altijd hebben vertrouwd en gesteund, ook al keek iedereen op me neer toen ik een tiener was. Ik ben blij dat ze openstonden voor anderen; met Kerstmis stuurden de mensen om ons heen ons altijd lekker eten en wij deden hetzelfde op onze feestjes. Ik ben ook blij dat God van kinds af aan altijd voor mijn ouders en mij heeft gezorgd, dat hij ons altijd heeft vervuld met vrede en alles wat we niet kunnen bevatten of begrijpen. Mijn peetoom vertelde me dat God slecht was in wiskunde, en wel, dat was al duidelijk voordat hij mij vond. Misschien wist hij al dat er een zwart schaap zou zijn onder degenen die hij redt, degenen die hij zalft en degenen die hij gebruikt om het goede nieuws te delen, om zijn glorie te delen en om hem te prijzen door getuigenis af te leggen.
Mijn verhaal begon toen ik thuiskwam en de onverstandige beslissing nam om een tatoeage te laten zetten van een van de hindoegoden. Hij maakte me duidelijk dat het geen goede keuze was, want diezelfde nacht had ik een van de slechts twee levendige dromen in mijn leven, waarin ik mezelf met mijn ouders zag, op een groene en heldere plek, met een meer vol bloemen en wierookstokjes, kristalhelder, en ik zag een man gekleed in een wit gewaad, zijn haar vallend tot op zijn schouders, zittend op de eerste trede van een trap die naar een groot wit gebouw leidde. De man keek me niet aan, maar keek weg alsof hij gekwetst was.
Toen kwam ik aan in Letland, in de Europese Unie, afkomstig uit een klein dorp maar met grote dromen en ook lasten op mijn schouders. Ik wilde mijn ouders en mijn volk een goed leven bieden, ik wilde hen kunnen helpen om de studies van hun kinderen aan goede universiteiten te financieren, of een kliniek te openen, en andere dromen te vervullen, zoals een Porsche 911 Turbo S voor mezelf kopen. Ik kwam hier aan op 6 maart 2022, verdwaald en bang. Dankzij mijn Nepalese neef, die aan de Stradiņš Universiteit in Riga studeerde, ontdekte ik Letland.
Het was ook dankzij haar dat ik de hostelgemeenschap ontdekte, waar ik uiteindelijk drieënhalf jaar verbleef. Ik ben enorm dankbaar voor de steun binnen de Chemin Neuf-gemeenschap. De gemeenschap en haar leden hebben een enorme rol gespeeld en ik ben hen dankbaar.
In Letland volgde ik de wereld als een verloren zoon, op zoek naar geluk op plaatsen die me nog leger maakten, met spijt zo groot als de oceaan en mijn jeugd en innerlijke zonden uitgestort als water. Verloren in alles: liefde, relaties, studie, carrière, geloof… 2023 was het donkerste jaar van mijn leven. Zou ik dat jaar opnieuw willen beleven? Nee, maar tegelijkertijd zegen ik die momenten die me op mijn knieën voor God brachten. Alle plannen die ik had gemaakt waren als een kaartenhuis dat midden in de bouw in brand vloog; als God me andere kleren wilde aantrekken, moest Hij eerst mijn oude kleren uittrekken. Ik weet dat dat ook zijn hart brak. Ik was als Bartholomeüs, onder de vijgenboom, huilend zonder hoop. Maar toen? Genade stroomde uit, Hij zalfde mijn hoofd met olie, mijn beker liep over.
Ik had nog een droom waarin ik een oud boek vasthield met zeven bladzijden; links op elke bladzijde stond het Onze Vader en rechts Jezus; op de zevende bladzijde kon ik zijn gezicht rechtstreeks zien; ik sloot mijn boek en zag op de achterkant een gesneden kruis waaruit licht straalde. Al mijn dromen en wensen begonnen uit te komen en niets had nog zin. Ik denk dat we zo weten dat hij het was, want liefde heeft geen betekenis. Zijn liefde zag mij en terwijl alle logica van mijn verstand het afwees, zei hij: “Nee, deze is van mij.” Zeventig keer zeven is veel voor een hart om gebroken te worden, maar zijn roekeloze liefde vond me, nam me op zijn schouders en bracht me thuis. En wanneer was dat? Nou, toen ik een engel ontmoette – ik noem de vrouw die ik ontmoette een engel in een kerk, de Sint-Jacobskathedraal, in Riga. Ik zag een oudere vrouw, ongeveer vijftig jaar oud, die naar me toe kwam, alle pijnlijke plekken op mijn lichaam kende en voor me bad. Ze profeteerde ook over mij en zei dat ze een van de negen gaven van de Heilige Geest had. Ik voelde me totaal en volkomen gebroken en onwaardig. Het gevoel van geëlektrocuteerd worden aan de achterkant van mijn nek was helemaal nieuw voor me, net als de innerlijke stem die ik hoorde toen mijn engel de kerk binnenkwam en al die andere dingen.
Zoals Johannes aan het einde van zijn evangelie zei: “Jezus heeft nog veel meer gedaan. Als we ze één voor één zouden opschrijven, denk ik niet dat de hele wereld genoeg zou zijn om de boeken die we zouden schrijven te bevatten.” Op dezelfde manier gebeurden er veel dingen die me ertoe brachten om Gods woord te lezen, en toen ik thuiskwam, toen ik mijn geloof aan mijn ouders beleed en zag hoe gebroken zij waren, en hoe het mij ook brak, waardoor ik me onwaardig voelde voor Gods liefde, toen ik terugkwam, leidde het een tot het ander en kwam ik voor een week naar het gemeenschapshuis in Liepaja, waar ik uiteindelijk zes maanden bleef.
Het heeft me dichter bij Hem gebracht, me voorbereid en gezegend met mensen, relaties en het volgende hoofdstuk van mijn leven. Ik zit nu in mijn flat herinneringen op te halen en wat er nu in mijn leven gebeurt, in mijn relaties met mensen en met God, is niets dan genade, liefde en barmhartigheid. Moge de vrede van onze Heer Jezus met jullie zijn. Moge de vrede met jullie allen zijn en ik wens jullie de vernieuwing van je lichaam, je ziel, je geest en je geloof in de naam van onze Heer en Redder, onze geweldige God Jezus.
Vertaald door IA