Sinds september heeft de Siloé-missie ook voet aan de grond gekregen in Mistów, Polen. Deze nieuwe fase nodigt uit om terug te keren naar de bronnen van Siloé: mensen begeleiden bij het herlezen van hun leven in het licht van Christus, om te groeien in vrijheid en gehoor te geven aan Zijn roeping. Asia Sikorska, verantwoordelijke voor Siloé op internationaal niveau, vertelt ons hoe dit nieuwe hoofdstuk het team ertoe brengt de volgende stappen te onderscheiden.
Sinds september woon ik in het Siloé-centrum in Mistów (Polen) – het ‘kleine broertje’ van het centrum in Montagnieu – als verantwoordelijke voor de Siloé-missie in Polen en op internationaal niveau. Dit is een grote verandering voor onze missie: tot nu toe lag het hart ervan altijd in Montagnieu, en nu leren we hoe we op afstand moeten werken. Ik zie dat we, om vooruitgang te boeken in deze ervaring met afstand en de opbouw van dit nieuwe centrum, steeds moeten terugkeren naar de oorsprong van onze missie, haar begin en haar eerste intuïties.
„De Gemeenschap van Chemin Neuf organiseert al geruime tijd retraites voor levensbezinning; de vorm ervan is in de loop der tijd veranderd, maar de inhoud blijft hetzelfde: bijbels en christocentrisch. Deze retraites maken deel uit van een weg in navolging van Christus. We zijn allemaal geroepen om in de voetsporen van Christus te treden, om God lief te hebben en te dienen. Deze weg kan meer of minder moeilijk zijn, afhankelijk van ons verleden, bepaalde gebeurtenissen of bepaalde relaties. Het kan dan goed zijn om de tijd te nemen om deze ervaringen opnieuw te bekijken in het licht van de Heilige Geest.”
Zo is de Siloé-retraite (Anamnèse) door de teamleden en de geestelijke begeleiders omschreven. Deze omschrijving geeft de kern van de Siloé-missie goed weer. Maar Siloé is niet alleen een retraite; het omvat ook de jaarlijkse Siloé-cyclus, de Délié-gebedsopleiding, de langdurige opvang in Montagnieu en Mistów, en het gezamenlijke reflectiewerk van de geestelijke begeleiders en de gezondheidswerkers.
De eerste ‘Anamnèse’ is namelijk ontstaan op initiatief van Laurent Fabre (oprichter van de Communauté du Chemin Neuf), naar aanleiding van de evaluatie door de broeders en zusters die dertigdaagse retraites hadden begeleid. Zij merkten op dat sommige mensen moeite hadden om gehoor te geven aan de roeping van de Heer, alsof ze mank liepen door een steentje in hun schoen. In de tweede oefening van de eerste week van de dertig dagen nodigt de heilige Ignatius uit om het eigen leven te herlezen in dialoog met het Woord van God, en te beseffen dat men door God bemind wordt. Sommige mensen hadden meer tijd nodig bij deze terugblik, om hun levensverhaal te omarmen, inclusief wat pijnlijk was. Terugkomend op de kern van Siloé, kunnen we zeggen dat het niet gaat om genezen omwille van het genezen, maar om genezing en bevrijding te ontvangen om Jezus te volgen en met meer vrijheid op zijn roeping te reageren.
Toen de Gemeenschap begon met het aanbieden van de eerste Anamneses, was er in de Franse samenleving een duidelijke scheiding merkbaar tussen het spirituele en het psychologische perspectief op de samenhang van de persoon. Het is dan ook niet verwonderlijk dat onze oproep tot eenheid hier eveneens weerklank vond, en al snel voelden broeders en zusters van de Gemeenschap, van de Communie, maar ook vrienden – spirituele begeleiders, artsen, psychologen, verpleegkundigen – de behoefte om samen te werken en na te denken. Deze gezamenlijke reflectie en dit gezamenlijke werk hebben geleid tot verschillende Siloé-symposia, waar gezondheidswerkers, spirituele begeleiders en alle mensen die geïnteresseerd zijn in diverse onderwerpen (bevrijding, vergeving, lijden…) bijeenkwamen.
Vanaf het begin heeft Siloé de visie omarmd dat de mens niet louter een samenstelling is van elementen – lichaam, psyche en geest – maar een lichamelijke persoon die naar het beeld van God is geschapen voor de relatie met zichzelf, met anderen en met God. In deze benadering heeft de spirituele dimensie altijd voorrang gehad, en dat blijft zo. De begeleiders van Siloé presenteren zich, ook al zijn ze van beroep therapeut, niet als zodanig, maar als spirituele begeleiders. Psychologische kennis werpt licht op het begrip van wat iemand doormaakt, op de levensfasen en de daarmee samenhangende kwetsuren, en op de mechanismen die de persoon beschermen, maar een Siloé-retraite (Anamnèse) is bovenal een retraite, een spirituele tijd.
En nu? Binnen het internationale Siloé-team van dit jaar, dat wijd verspreid is – Mirjam in Montagnieu, Claudine in Tigery, Pierre-Louis in Bonn en Asia in Mistów – zien we de noodzaak om ruimtes en middelen te creëren die de eenheid bevorderen:
• Tussen de Siloé-teams wereldwijd via de opleiding voor spirituele begeleiders. Deze opleiding biedt ook de gelegenheid om ervaringen uit te wisselen en vragen te stellen.
• Op het gebied van taalkundig werk: de ervaring met het vertalen van de Siloé-leer in andere talen nodigt er namelijk toe uit om de Franse versie aan te passen aan de diversiteit van onze Franstalige culturen (voornamelijk in Afrika).
• Door de banden tussen Montagnieu, Mistów en het gehele internationale Siloé-team te versterken, zowel in de eenheid van gebed voor de missie als in de reflectie. Vandaag de dag tekent zich een specifiek reflectiegebied af: de plaats van het lichaam in onze visie op psychische/spirituele eenheid. De snelle vooruitgang in de neurobiologie, de biochemie en de neuropsychologie stelt ons in staat onze ervaringen beter te begrijpen, maar nodigt ons ook uit om na te denken over de manier waarop ons eigen lichaam ons zou kunnen leiden naar meer leven en eenheid in de relatie met God, met onszelf en met anderen.