In de Democratische Republiek Congo is de Communauté du Chemin Neuf gevestigd in Kinshasa en Menkao. In Kinshasa heeft de gemeenschap verschillende taken: een gemeenschapshuis, het studentenhuis Saint-Paul, de parochie Sainte-Christine en de bijbehorende school. Ongeveer zestig kilometer ten noordoosten van de hoofdstad, in Menkao, beheert de gemeenschap ook het spirituele centrum Ubuntu.
In Kinshasa wordt de broederschap dagelijks met grote intensiteit beleefd. Pater Thomas Prévost, priester en verantwoordelijke voor de missie onder 18- tot 30-jarigen, woont in het gemeenschapshuis. Hij spreekt van een broederlijk leven „in de tiende macht”. Zijn missie speelt zich af binnen een door de gemeenschap opgerichte vereniging, die sociale acties onderneemt ten behoeve van straatkinderen.
Op dezelfde missiepost werken drie broers en zussen uit de gemeenschap, die buiten het gemeenschapshuis wonen, in loondienst en delen ze hun kantoor met hem.
Voor pater Doudou Nduelo, landverantwoordelijke van de Communauté du Chemin Neuf, zijn broederlijke banden een manier om „uit jezelf te treden en de ander te ontmoeten”. Het broederlijke leven stelt hem in staat „de ander nog meer te omarmen, ook als dat voor mij moeilijker is. Het verbreedt ook mijn kijk op mijn naaste”, erkent hij.
Een missionaire gedrevenheid die wordt gevoed door de opgebouwde banden
In Kinshasa delen de leden van de gemeenschap veel momenten uit het dagelijks leven met elkaar. De regelmatige uitnodigingen bij broeders en zusters die buiten het gemeenschapshuis wonen, versterken de broederschap in het dagelijks leven. De nabijheid van de verschillende locaties van de gemeenschap „versterkt het gevoel dat alle leden van de gemeenschap in dezelfde wijk wonen”, benadrukt Doudou. En, zo voegt hij eraan toe, „het missionaire elan wordt gevoed door het feit dat we samen zijn”.
“Ik denk dat er geen missie zou zijn als er hier in Kinshasa niet eerst broederschap zou zijn.”
Thomas Prevost, priester van de gemeenschap „Le Chemin Neuf“
Wat de sociale missies betreft, merkt Thomas op : „Ik denk dat er geen missie zou zijn als er in Kinshasa niet eerst broederschap zou zijn.”
„Deze verschillende sociale missies zijn voortgekomen uit het gebedsleven en het broederlijke leven van de eerste broeders die hier aankwamen. Juist omdat de broeders en zusters samen waren, baden en Gods wil zochten, zijn de missies ontstaan. Dat houd ik elke dag in gedachten wanneer ik naar kantoor ga, en dat is wat mij motiveert bij de meer ondankbare taken die ik op me moet nemen”, vervolgt hij.
Voor Doudou, de landverantwoordelijke, is broederschap „een kracht en een getuigenis voor de missie”.
Al meer dan twintig jaar dragen deze broederlijke banden zo de missie voort. Ze worden gevoed door het gebed, door gezamenlijke verzoeningspogingen en door wederzijdse aanmoedigingen.
Gezien de vele verzoeken blijft waakzaamheid geboden. „Dat is des te noodzakelijker vanwege de dagelijkse taken die we uitvoeren en waardoor we overdag vaak niet thuis zijn”, legt Thomas uit.
Hoewel hij in het kader van zijn verantwoordelijkheid voor de jongeren vaak in het weekend op missie is, zorgt hij er toch voor dat er tijd overblijft voor rust en gemeenschapsleven. „Ik heb ervoor gekozen om, voor zover mogelijk, bij de zondagse middagmaaltijd aanwezig te zijn om de broeders die in het huis verblijven te ontmoeten”, zegt hij.
Broederschap als strijdtoneel
„Broederschap is een schat, maar het is ook een strijd”, zo herinnerde pater Bruno Cadoré ons er tijdens het kapittel van de Communauté du Chemin Neuf in 2023 aan.
Dit komt concreet tot uiting in het dagelijks leven van de gemeenschap. Zo zijn bepaalde kwesties die verband houden met de materiële en financiële aspecten van het samenleven niet altijd even gemakkelijk aan te kaarten.
Voor Thomas, afkomstig uit Frankrijk, is het gemeenschapsleven zowel een bron van grote vreugde als een veeleisende leeromgeving. „Ondanks dat ik hier al zes jaar woon, blijf ik een vreemdeling. Er zijn nog steeds veel aspecten van de Congolese cultuur die ik niet helemaal onder de knie heb. Dat leidt soms tot misverstanden, of zelfs tot frustraties. Maar het voordeel van ons samenleven is dat de dialoog mogelijk blijft en dat ik, als Fransman, niet aarzel om de vinger op de zere plek te leggen.
“Het is voor iemand van buitenaf ook makkelijker om bepaalde culturele eigenaardigheden op te merken, maar het is nooit eenvoudig om je broer of zus daarop aan te spreken”, vertrouwt hij ons toe.
In Kinshasa bestaat een andere uitdaging erin „de communicatie te bevorderen, zodat broeders en zusters elkaar rechtstreeks durven aanspreken en zich met elkaar kunnen verzoenen, in plaats van over elkaar te praten”. De actieve leden van de gemeenschap kennen elkaar al lang en delen een gemeenschappelijke geschiedenis. Zoals in elke familie kunnen de relaties soms gespannen raken. Bepaalde wonden of ergernissen kunnen dan blijven hangen en wrok voeden.
In dergelijke situaties is vaak zorgvuldige begeleiding nodig. „Soms moet je bepaalde spanningen wegnemen om weer voor broederschap te kunnen kiezen”, concludeert hij.
En om samen te blijven groeien in vertrouwen en waarheid, blijft broederschap een waardevolle weg die ons in staat stelt om moeilijkheden te overwinnen en de hoop te behouden.
Vertaald door kunstmatige intelligentie