GEBEDSDIENST
DONDERDAG 13 maart 2025
Laten we samen in hoop op weg gaan
Samen op weg gaan, synodaal zijn, is de roeping van de Kerk. Christenen zijn
geroepen om samen op weg te gaan, nooit als eenzame reizigers. De Heilige
Geest spoort ons aan om verder te gaan dan onszelf, naar God en naar onze
broeders en zusters, en ons nooit op te sluiten in onszelf. Samen op weg gaan is
weven aan een eenheid op basis van onze gemeenschappelijke waardigheid als
kinderen van God (vgl. Gal 3,26-28); het betekent zij aan zij voorwaarts gaan,
zonder de ander te vertrappen of te overheersen, zonder afgunst of hypocrisie,
zonder iemand achter te laten of zich zelf buitengesloten te voelen. Laten we in
dezelfde richting gaan, naar hetzelfde doel, en met liefde en geduld naar elkaar
luisteren. […]
Moge de hoop die niet teleurstelt (vgl. Rom 5,5), de centrale boodschap van
het Jubileum, voor ons de horizon zijn van onze reis doorheen de Vasten naar
de overwinning van Pasen. Zoals paus Benedictus XVI ons leerde in zijn
encycliek Spe salvi: “Mensen hebben onvoorwaardelijke liefde nodig. Ze
hebben de zekerheid nodig die tegen hen zegt: ‘Noch dood, noch leven, noch
geesten, noch machten, noch heden, noch toekomst, noch sterren, noch
hemelen, noch diepten, noch enig ander schepsel zullen ons kunnen scheiden
van de liefde van God, die in Christus Jezus is’ (Rom 8,38-39)”. Jezus, onze
liefde en onze hoop, is opgestaan, leeft en heerst in heerlijkheid. De dood werd
omvormd tot overwinning, en daarin ligt het geloof en de grote hoop van
christenen: de opstanding van Christus! […]
Uit de boodschap van Paus Franciscus bij het begin van de vasten 2025, te Rome, st-Jan van
Lateranen, 6 februari 2025, bij de gedachtenis van de heilige Paulus Miki en metgezellen, martelaren.
Zie https://www.vatican.va/content/francesco/fr/messages/lent/documents/20250206-
messaggio-quaresima2025.html
Voorbeden
Voorbereid door onze broeders en zusters uit DRC
Aan te passen of te wijzigen naargelang plaats en omstandigheden
Heer, wij loven U voor de schoonheid van ons land, voor alle bloemen, planten, omen en dieren die U ons hebt toevertrouwd; voor de schat aan mineralen die U in onze bodem hebt gelegd.
We vragen U om vergeving voor het feit dat we Uw prachtige tuin niet hebben bewaard en beschermd, maar dat we de schoonheid van ons land hebben vernietigd en geplunderd. We vragen U om de genade om ons meer bewust te worden van de wonderen van Uw schepping, en om met Uw Heilige Geest te zien hoe we deze kunnen onderhouden en beschermen tot Uw vreugde en die van ieder van ons.
Heer, we prijzen U voor de verscheidenheid van onze talen en culturen, alle in hun schoonheid, eigenheid en waarde.
We vragen U om vergeving wanneer we ons afzonderen van onze naasten, voor onze minachting en afwijzing van anderen. We vragen U om de genade van broederlijke eenheid met de kinderen van de Vader; geef ons, net als op de Pinksterdag, de kracht om U samen te loven in elk van onze talen, met aandacht voor de schoonheid en het talent van elk van onze gemeenschappen.
Wij loven U, Heer, omdat U ons hebt toegestaan samen te leven in deze immense stad Kinshasa, waar U broeders en zusters van de Chemin Neuf gemeenschap hebt geplaatst.
Wij vragen uw vergeving omdat we onze broederlijkheid vergeten en verwaarloosd hebben, met zovele mensen in ellende, met gehandicapte, verstoten mensen die in extreme armoede leven. En we vragen u om de genade om naar uw woord te kunnen luisteren, om ons eraan te herinneren dat er in de eerste christengemeenschap geen armen waren (Hand. 4:34) omdat ze alles in gemeenschap deelden, we vragen u om aandacht te geven aan de ellende van onze broeders en zusters zodat we al wat u ons ter beschikking stelt met hen delen.