Deze zomer namen vijf Nederlandse gezinnen deel aan de Internationale Nazarethweek. Een week waarin je Chemin Neuf beter leert kennen. Timon en Erika delen hun ervaring:
TIMON – “In de hitte komen we aan bij Abbaye des Dombes, waar de eerste zegening eruit bestaat dat de tenten van de gemeenschap, waar wij in zullen slapen, al zijn opgezet!
Samen met 600 andere deelnemers en dienaren gaan we hier de Nazarethweek beleven. Een beetje onwennig schrijven we ons in, benieuwd wat deze week ons gaat brengen. We worden hartelijk ontvangen en in het dagschema dat we te zien krijgen, schuilt de eerste uitdaging: hoe gaan onze kinderen deze week overleven als we pas om half negen gaan avondeten? We proberen ons te oefenen in overgave en gehoorzaamheid.
Een thema van deze week is hoe de eenheid binnen Chemin Neuf niet alleen over de dimensie van kerken gaat, maar ook over culturen, talen, leeftijden, celibatairen en echtparen, leef- en wijkfraterniteit, man en vrouw. Steeds weer lopen we aan tegen verschillen waarin we samen een weg moeten vinden. Een leerpunt voor mij hierin gaat over conflicten. Zelf ben ik van nature erg conflictmijdend, terwijl we leerden dat conflicten geen probleem of falen zijn, maar een waardevolle kans om van en met elkaar te leren. Hoe ik in een conflict niet mijn mening moet inslikken, maar dat de waarde zit in het vasthouden aan de verschillen die er zijn om zo samen tot een vorm te komen waarin iedereen goed vertegenwoordigd is.
Ieder onderwijs bestaat uit theorie ondersteund door een getuigenis, waarin kwetsbaar duidelijk wordt hoe elk onderwerp in de praktijk vaak weerbarstiger is dan in theorie. Hier praten we dan vaak over na met willekeurige deelnemers waarin die eenheid weer heel tastbaar wordt.
Een ander onderwerp dat mij heeft aangesproken is de relatie tussen de wijk- en leeffraterniteit. Er werd ingegaan op de radicaliteit en dat die bij beide vormen even groot is, dat het niet zo is dat de wijkfraterniteit een afgezwakte vorm is en de leeffraterniteit het hoogst haalbare is. Dit hielp mij om de radicaliteit van de wijkfraterniteit scherper te krijgen voor mezelf. Het is niet zo dat de leeffraterniteit het hoogst haalbare is, en de wijkfraterniteit een afgezwakte vorm daarvan. Beide zijn radicaal op hun eigen manier en vullen elkaar aan.
We hebben -ook in het afzien op de verschillende gebieden- een hele goede tijd beleefd, waarin we Chemin Neuf veel dieper hebben leren kennen. Dat gaf Irene en mij het verlangen om na de Nazarethweek ook door te gaan met het Nazareth jaar. We hopen ook daar meer verhalen te horen van de manier waarop God in de individuen en de gemeenschap werkt.”
ERIKA – “In de buurt van Lyon hebben we afgelopen zomer de Nazareth week gevolgd. Met veel dankbaarheid kijk ik terug op deze week. De gastvrije ontvangst, de ontmoetingen met christenen uit allerlei landen (van Egypte tot Polen) en verschillende kerken en de inspirerende inleidingen maakten het tot een bijzondere week. Onze kinderen (11, 9 en 3 jaar) hebben ook een mooie week gehad. Elke dag gingen zij naar een kinderprogramma voor hun leeftijd. Door de Nederlandse vertaling én de aanwezigheid van Nederlandse kinderen voelden zij zich snel op hun gemak. De kinderprogramma’s zaten goed in elkaar en de leiding had veel aandacht voor elk kind. Nadat het ijs gebroken was, hebben ze ook met kinderen uit andere landen gespeeld en hun Engels kunnen oefenen – Frans bleek nog een brug te ver ;-).
Mijn man en ik volgden het volwassen programma waarin er ruimte was voor persoonlijk gebed, worship, inleidingen, deelgroepen én feest. De inleidingen hadden bijvoorbeeld als thema: vereenvoudiging van het leven, missionair zijn, de Ignatiaanse spiritualiteit en de eenheid onder de christenen. In de inleiding over eenheid werd benadrukt dat eenheid alleen kan met behoud van eigen identiteit. De zin “Eenheid zonder haast, en zonder traagheid” sprong er uit voor mij. Eenheid is iets wat mag groeien, het kan niet geforceerd worden. Alle zeshonderd mensen werden op een gegeven moment verzocht bij hun kerkelijke denominatie te gaan staan. Het overgrote deel van de deelnemers kwam uit de katholieke kerk. Met zo’n vijftig anderen waren we als protestanten en evangelischen veruit in de minderheid. Er kwamen heel wat katholieke broers en zussen naar ons toe die hardop uitspraken “jij bent mijn broer, jij bent mijn zus”. Dit vertelden ze ook aan onze kinderen. Ik vond het ontroerend. We keken elkaar in de ogen en ik voelde de diepe verbondenheid met mijn katholieke broers en zussen. Ik ben dankbaar voor deze Nazareth week.”
