Gebedsdienst voor de eenheid

[…] De grootste uitdaging, voor mij als christen zowel als voor u, is om “in bekering te zijn”. Niet om ooit reeds bekeerd geweest te zijn, maar om bekeerd te worden, elke dag weer. Een bekering van levensstijl, zoals Benedictus het uitdrukt in zijn Regel. […]

Revolutie betekent in de eerste plaats dat onze kerkelijke instellingen rechtvaardig handelen, barmhartigheid liefhebben en nederig wandelen met onze God (Micha 6,8) […].

Een Kerk die de wereld om haar heen onveranderd laat, heeft zich door de wereld laten veranderen. Een Kerk die mensen zonder bekering laat, heeft zich bekeerd tot de wereld. Een Kerk die haar interne rechtvaardigheid, rechtschapenheid en barmhartigheid verwaarloost, zal onrechtvaardig, meedogenloos en zondig leven.

Een Kerk die geen plaats is van vreedzame revolutie zal enkel maar een Kerk van de geschiedenis zijn.

Maar een Kerk die rechtschapen handelt, barmhartigheid liefheeft en gerechtigheid zoekt, zal de vrede van God, de aanwezigheid van de Geest en de roeping van Christus vinden. Een Kerk die licht geeft aan de verlorenen zal licht vinden in al haar relaties en in liefde leven. Een Kerk van Gods revolutie zal een Kerk zijn die, van generatie op generatie, een getransformeerde wereld zal zien.

Ooit is het reeds gebeurd; en het is Gods genade die ervoor zal zorgen dat het opnieuw gebeurt. Kom Heilige Geest! Amen

Uit de Tweede Toespraak van aartsbisschop Justin Welby voor de Lambeth Conferentie op 5 augustus 2022, waarin hij reflecteert op het historische erfgoed en de wereldwijde impact van de Kerk, en de bisschoppen oproept tot eenheid in het volgen van Gods roeping.

Voorbeden

Voorbereid door onze broeders en zusters in Canada

aan te passen aan de plaats

1/ – Van 8 december 2023 tot 8 december 2024 herdenkt het katholieke bisdom Québec haar 350e verjaardag. Als bakermat van geloof heeft dit bisdom in Quebec de Blijde Boodschap met opmerkelijke evangelische ijver en vreugde verspreid. Het heeft ook gereageerd op sociale noden, organisaties opgericht die vandaag de dag nog steeds wezenlijk zijn, en heeft ertoe bijgedragen om leven te geven aan de cultuur die we vandaag de dag erven.

Heer, wij danken u voor het jawoord van elk van deze arbeiders op uw oogst. We vertrouwen dit Jubeljaar aan U toe: moge het een jaar van genade en vernieuwing zijn voor alle mensen van Quebec.

2/ – Een heerlijke bries van christelijke eenheid blies over de Basiliek van de Notre-Dame kathedraal in Quebec tijdens de oecumenische viering van zondag 21 januari 2024. Deze tweetalige oecumenische viering werd voorbereid door leden van de Anglicaanse, Verenigde, Presbyteriaanse en Katholieke kerken van Quebec.

Dank U Heer voor al deze initiatieven die mensen samenbrengen en het christelijk geloof vieren. Moge de Heilige Geest ons blijven uitdagen en voortstuwen op deze oecumenische weg als broeders en zusters die werken in de wijngaard van de Heer.

3/ – Het misbruikschandaal heeft de katholieke kerk in Quebec in opeenvolgende golven getroffen. Voor velen is er naast verdriet, woede en opstandigheid ook een verlies aan vertrouwen in de Kerk en haar ambtsdragers, en zelfs een afwijzing van God.

Heer, we vertrouwen U alle slachtoffers en hun naasten toe. Mogen zij troost, steun en kracht vinden om zich weer op te richten. We vertrouwen ook onze lijdende Kerk toe aan uw hart van goedheid en barmhartigheid. Schenk ons de genade van oprecht berouw. Kom, Schepper Geest, vorm onze Kerk van morgen; reinig, zuiver en vernieuw ons leven.

Van 24 tot 25 januari vierden joodse gelovigen het feest van ‘Tu Bishvat’

Tu Bishvat is meer dan enkel een feestdag; het staat symbool voor vernieuwing en verbondenheid met de natuur. Dit feest, dat in de Misjna wordt genoemd, is een van de vier nieuwjaarsfeesten in de Joodse kalender en markeert het “nieuwe jaar van de bomen”.

Het feest kende een evolutie doorheen de tijd en heeft naast haar agrarische belang ook een spirituele en ecologische dimensie gekregen.

Een van haar gebeden is het gebed voor de bomen: (uit de Siddoer)

“Gezegend zijt Gij, O Eeuwige, onze God, Koning van de wereld, die de wereld van niets laat ontberen, die voortreffelijke schepselen en vruchtdragende bomen heeft geschapen tot nut van de zonen van Adam.

Moge het U behagen, o Eeuwige onze God en God van onze vaderen, om ons in vreugde te doen opgaan in ons land, … dit land dat overvloeit van melk en honing, land van beken, fonteinen en bronnen die ontspringen uit valleien en bergen, land van tarwe en gerst, van wijngaarden, vijgen en granaatappels, land van olijven voor olie en honing.”

Schriftteksten

Rom. 12, 9-13 en Ps. 41, 1-2

Bezinning

Met deze woorden: “Doe gij dan voortaan evenzo ”, zendt Jezus ieder van ons en ook elk van onze Kerken, om zijn gebod van liefde ten volle te beleven. Geïnspireerd door de Heilige Geest worden wij gezonden om “een andere Christus” te zijn, die barmhartig en met mededogen de lijdende mensheid tegemoet treedt. Zoals de barmhartige Samaritaan ten aanzien van de gewonde man, zo kunnen ook wij kiezen om mensen die anders zijn niet te verwerpen, maar integendeel een cultuur van nabijheid en vriendelijkheid te ontwikkelen.

Hoe weerklinkt Jezus’ uitnodiging om op weg te gaan en ‘voortaan evenzo te handelen’ in mijn leven? Welke implicaties heeft het voor mijn relaties met leden van andere kerken? Hoe kunnen we samen getuigen van Gods liefde door de naastenliefde? Als gezondene van Christus (vgl. 2Kor 5,20) zijn we geroepen om ons met God en met elkaar te verzoenen, opdat broederlijkheid kan verwortelen en zo kan groeien, in onze Kerken en in regio’s die zo getroffen worden door conflicten tussen gemeenschappen, zoals in de Sahel.

Hoe meer het onderling vertrouwen en de vriendschap toenemen, des te meer zullen we ertoe komen om onze kwetsuren te tonen, ook onze kerkelijke kwetsuren, zodat de liefde van Christus ons kan raken en genezen, door de liefde en zorg die we aan elkander geven. Samen aan christelijke eenheid werken helpt om relaties weer op te bouwen, opdat geweld plaats kan maken voor solidariteit en vrede.

Gebed

Vader in de hemel,
wij danken u voor de gave van de Heilige Geest die leven geeft,
die ons opent voor elkaar, conflicten oplost
en onze band van gemeenschap versterkt.
Maak dat we groeien in wederkerige liefde
en in het verlangen om in grotere trouw
de boodschap van het Evangelie te verkondigen,
zodat de wereld tot grotere eenheid moge komen,
en de Vredevorst moge verwelkomen.
Door Christus, onze Heer. Amen

Konden we maar bij elke dageraad de nieuwe dag verwelkomen als het begin van een nieuw leven!… “Wie zich naar God toe beweegt, gaat van begin tot eind.

Weten we dat? God begraaft ons verleden in het hart van Christus en hij zal voor onze toekomst zorgen.

Als we ons menselijk hart zouden kunnen doorgronden, dan zouden we tot onze verrassing er de verwachting ontdekken van een onzichtbare aanwezigheid, vluchtig of blijvend.

Als we schokken of zelfs ontwrichting ervaren in ons leven, dan is de Opgestane daar aanwezig. Hij zou ons kunnen zeggen: als je op de bodem van een beproeving zit, dan sta Ik ónder jouw wanhoop. En onthoud ook: Ik ben ook aanwezig in de diepten van elke oplichtende hoop.

Blaas op elke vluchtige last zoals een kind op een droog blad. Klamp je niet vast aan zorgen zoals een hand aan een doornstruik, maar laat los. Geef aan Christus over wat je hart kwelt.

Als je bij mislukkingen en ontmoediging blijft stilstaan, verstarren de vezels van je ziel. Bij elk nieuw begin kunnen de vrede des harten en de vreugde van het Evangelie ons leven veranderen.

De Heilige Geest vervult ons met gaven. Hoe kunnen we ze onderscheiden en hoe durven we erin geloven?

Komt er twijfel in ons op? Het is niets om je zorgen over te maken, we hoeven er niet door in paniek te geraken.

Wie toehoort, overdag evenzeer als tijdens de nachtwake, wie de gaven van de Heilige Geest verwelkomt, zal ontdekken dat wie bijna niets heeft, toch alles heeft.

Frère Roger van Taizé (2023): J’irais jusqu’au bout du monde – Fragments inédits 1991-2005,
Les Presses de Taizé, Salvator, pp.74-75

De eerste “ontmoeting” die God liet plaatsvinden voor zijn jonge Kerk, waarvan alle leden, net als Jezus zelf, kinderen van het Joodse volk waren, was met niet-Joden. Op een zowel onthutsende als indringende manier moest de Geest de apostelen aansporen om het evangelie te verkondigen aan deze onbesnedenen, heidenen, zodat ook zij leerlingen van Christus konden worden, leden van een Kerk die zichzelf voortaan zou dienen te begrijpen als ‘samengesteld’ uit Joden en heidenen.

Uit “Dieu a tant aimé le monde – Petite théologie de la mission”, Cerf, 2023,
p 87-89, van Jean Marc Aveline, aartsbisschop van Marseille

In de geschiedenis van het christendom zijn, door de eeuwen heen, grote groepen mensen op een dag tot de vaststelling gekomen dat ze van elkaar gescheiden waren. Vandaag, omwille van de oecumenische roeping tot verzoening, is het essentieel om te ijveren voor een ommekeer die het mogelijk maakt dat vele groepen christenen tot de vaststelling komen dat ze verzoend zijn met elkaar, zonder daarbij vernedering te ervaren.

En dus is er dringend nood aan het tonen van een grote openheid, zo groot dat we die kunnen zien en er ons om kunnen verheugen: kijk, zij leven als verzoende mensen! Eindeloze discussies voeren – over wie gelijk had en wie niet – zijn voor het streven naar deze openheid volkomen vruchteloos. De oproep van het evangelie is glashelder: laten we ons verzoenen, zonder uitstel!

Christus beminnen, in de liefdesband die de Kerk is, vraagt om innerlijk en in alle eenvoud te vertrouwen op het Mysterie van het geloof. Vraagt om het nederige geloofsvertrouwen van de Apostelen, de Maagd Maria en de hele wolk van geloofsgetuigen die allen doordrongen waren van het verlangen naar Christus en de Blijde Boodschap.

Frère Roger van Taizé (2023): J’irais jusqu’au bout du monde – Fragments inédits 1991-2005,
Les Presses de Taizé, Salvator, pp.74-75

‘Chanoeka’ is een Joods feest dat door de rabbijnen werd ingesteld. Het herdenkt de herinwijding van het offeraltaar in de Tweede Tempel van Jeruzalem nadat in de 2e eeuw voor Christus, deze werd teruggegeven aan de Judese tempeldienst, na drie jaar onderbreking en sluiting door koning Antiochus IV.

De lichten van Chanoeka zijn heilig. We hebben niet het recht om ze op welke manier ook te gebruiken, enkel om ernaar te kijken. Op deze manier bevestigen we dat het goddelijke onze beperkte menselijke mogelijkheden overtreft.

Fundamenteel bestaat onze levenstaak er in het licht van de dag te kanaliseren zo dat het de nacht verlicht: we streven ernaar om al het goede en goddelijke te cultiveren en deze positieve bronnen te richten op het overwinnen en transformeren van de negatieve aspecten in de ‘donkere kant’ van de schepping. Dit proces werd gesymboliseerd door de Menorakandelaar van de Tempel: ontstoken bij daglicht en geplaatst in het Heiligdom, reikten zijn goddelijke stralen tot diep in de nacht; ontstoken in een het innerlijke heiligdom dat vervuld is van goddelijk licht, straalt zijn gloed tot in de donkere wereld daarbuiten.

Het kan gebeuren dat de gewone procedures niet langer werken. Duisternis die de goddelijke vuurtoren overspoelt, de Menora uitdooft en de heilige olie vervuilt. Het zijn omstandigheden waarbij we niet langer kunnen putten uit het licht van de dag om de nacht te verlichten.

Op zulke momenten moeten we zoeken om van de nacht zelf een bron van licht te maken. We moeten zoeken naar dat éné “vaasje zuivere olie” daar waar het verborgen is, in het wezenlijke van de schepping dat onbezoedeld en onbezoedelbaar is. We moeten verder gaan dan het uiterlijke aspect van “dag” en “nacht” om het bijzondere en oorspronkelijke van licht en duisternis te onthullen.

Fr.Chabad.org

uit een preek van Augustinus over de Goede Herder

5. Hoe komt het dan dat u, goede herders, wanneer u dé Goede Herder vernoemt, naar slechts één iemand verwijst? Waarom anders dan omdat u in deze ene Herder de eenheid zelf wil prediken. En inderdaad, eminenties, de Heer gaat gebruik maken van mijn ambt om zijn gedachte duidelijker aan u uit te leggen; terwijl Hij u door het Evangelie onderricht en Hij lijkt te zeggen: “Luister naar wat Ik jullie met deze woorden ‘Ik ben de goede Herder’ wilde leren; als ik zo gesproken heb, dan is dat omdat alle anderen, al die goede herders, mijn ledematen zijn. Eén hoofd, één lichaam, één Christus. Dus er is de Herder van de herders, de herders van de Herder, en de schapen met hun herders onder het leiderschap van de Herder. Deze leer is niets anders dan die van de apostel Paulus: “Want gelijk het lichaam één is en vele ledematen heeft, en al de ledematen van het lichaam, door ledematen te zijn, één lichaam vormen, zo dan is Christus” (I Kor. 12:12). Als Christus zo dan is, kunnen we zeggen dat Christus, die in zijn persoon alle goede herders vertegenwoordigt, ons de eenheid predikt door te zeggen: “Ik ben de goede Herder”: Ik bén het; Ik ben de enige; met mij zijn allen één die met mij in eenheid verbonden blijven. […]

10. Luister, broeders, ik dring er op aan, ik verzoek u, ik smeek u […] : heb deze Kerk lief, blijf in deze Kerk, wees zelf deze Kerk. Heb de goede Herder lief, deze prachtige Echtgenoot die niemand bedriegt, die niemand verloren wil laten gaan. […]

Uit Augustinus, A., «Sur l’unité de l’Eglise (Sermon CXXXVIII)»,
dans Les plus beaux sermons de saint Augustin, II, Paris 1986, 257-270.

De missie van de Kerk is niets anders dan het dienen van Gods liefdevolle relatie met de wereld. “God heeft de wereld zo liefgehad dat hij zijn eigen zoon heeft gegeven.” Hij hield zoveel van de wereld, niet van de Kerk. Daarom heeft de Kerk niets anders te doen dan ten dienste te staan van de liefde waarmee God de wereld liefheeft.

Een rondreis door de Middellandse Zee laat je zien in hoeverre Gods mededogen op meerdere manieren moet kunnen tot uitdrukking worden gebracht voor de volkeren die rond deze zee wonen: in situaties van ondervoeding, nood aan onderwijs, oorlog, armoede, enz.

De missie van de Kerk is in wezen leren samenwerken met de Heilige Geest. (…) We raken snel uitgeput omdat we in de plaats van de Geest willen “blazen”. Johannes Paulus II zei: “de Heilige Geest is aanwezig en actief, niet enkel in mensen, maar ook in culturen, in samenlevingen, in de geschiedenis en in religies” (Encycliek Redemptoris Missio, hoofdstuk 28). De taak is groot…

De missie van de Kerk is het ontplooien van haar roeping van katholiciteit.

Haar roeping van katholiciteit is om aan de mensheid de eigen menselijkheid te openbaren. Haar diepste eenheid bestaat erin om zich in te zetten om gebaren te stellen die deze eenheid concreet belichamen.

Dit de betekenis van katholiciteit. Geen label dat ons van elkaar onderscheidt, maar een roeping. Daarom hebben katholieken geen monopolie op katholiciteit. Het is een roeping.

Kardinaal Jean-Marc Aveline, aartsbisschop van Marseille,
op 19 augustus 2023 in de abdij van Hautecombe

Er is maar één aanleiding waarbij de heilige Geest zich terugtrekt, waar Hij het zwijgen er toe doet, en dat is wanneer we zelfgenoegzaam en ongehoorzaam zijn. De heilige Geest aanvaardt zelfgenoegzaamheid en ongehoorzaamheid nooit! De heilige Geest is de geest van Gods liefde, en liefde betekent jezelf helemaal geven. Het is de heilige Geest die altijd bewerkt dat je jezelf volledig geeft, met heel je hart, met heel je ziel, met al je kracht; en dat je altijd vraagt, als een kind: “Heer, wat nu? Hier ben ik, uw kind, ga door (met uw werk); ik wil nog steeds helemaal vervuld, helemaal verzadigd, helemaal vernieuwd worden; ik wil branden van deze liefde”.

Doorheen de geschiedenis van het christelijke Westen
hebben wij onze eigen signatuur aangebracht,
waarbij wij weinig ruimte hebben gelaten voor de heilige Geest,
waarbij wij Hem telkens opnieuw grenzen hebben gesteld,
waarbij wij Hem hebben buitengesloten,
waarbij Hij in onze Kerken alleen volgens de regels kon werken,
waarbij wij Hem in het gareel hebben gehouden
en Hem hebben getemd tot in de liturgische formule.

We moeten dan ook niet verwonderd zijn dat er een hele afstand overbrugd moet worden vooraleer onze geest, ziel en lichaam die vervulling van de heilige Geest volledig kunnen ontvangen. Vaak is ons hart als een wedstrijdpiste met vele, vele hindernissen. En ook met veel angsten, zodat er vaak tijd over gaat vooraleer de heilige Geest het centrum van ons wezen kan bereiken en we helemaal dit kind-zijn kunnen binnentreden.

De heilige Geest echter is er klaar voor!

Deze liefde van God overwint alles.

Met elk gebaar echter dat we maken – misschien gewoon door onze handen op te heffen of door neer te knielen om te bidden – zal God opnieuw antwoorden. God zegt: “Als u uw kinderen goede gaven weet te geven, hoeveel te meer zal ik u de heilige Geest geven (Lucas 11, 13). Ik wil jullie toch bekleden en liefhebben met deze tederheid en deze kracht, en ik wil in jullie dit volle leven laten ontvlammen”.

uit “Vader. Een kijkje in het hart van God” door Geri Keller, p 126-127.