Gebedsdienst voor de eenheid

Waar naastenliefde heerst, daar is God. Maar het is moeilijk om naastenliefde te laten heersen omdat elk van ons gekneed is door egoïsme, trots en misplaatste eigenliefde; ja, wij allemaal, buitenlanders zowel als inwoners van Madagaskar, zijn in de greep van egoïsme. We moeten ons voortdurend inspannen om ons daaraan te onttrekken, maar we raken er nooit eens en voorgoed uit. Nooit raken we vol van ware naastenliefde; we worden, we moeten worden: minder egoïstisch en minder trots, elke dag, zodat we een beetje meer naastenliefde betonen.

Dit is de sleutel tot echte dialoog… Als we ons daartoe nederig en geduldig inspannen, zonder ooit ontmoedigd te geraken, zullen we de waarheid kunnen zeggen zonder bitterheid, objectief en bovenal met de oprechte wil om op te bouwen en niet te vernietigen, om aan te moedigen en niet te ontmoedigen.

Ik heb geprobeerd deze inspanning te leveren, maar zoals altijd is er een afstand tussen wat we wilden bereiken en wat we daadwerkelijk hebben bereikt, tussen de christelijke naastenliefde die we in elk van onze woorden wilden leggen en de middelmatige werkelijkheid van wat er daadwerkelijk is gezegd.

Wie kan dit tekort aanvullen? Wie kan rechtzetten wat verkeerd is gegaan? Wie kan verzachten wat hard is geweest? Niemand anders dan Hij die onze zonden en ellende op Zich nam. Aan Hem, en aan Hem alleen, vertrouw ik de dialoog tussen ons toe. Hij wil dat we elkaar als broeders liefhebben. Moge Hij ons daarbij helpen en moge Zijn Genade in ons niet tevergeefs zijn.

Meditatie-tekst ontleend aan Remy RALIBERA, s.j, “Vahaza et Malgaches en dialogue”, Saint Paul 13323, 1966, p.87
In Malagasy (de taal van Madagaskar) betekent het woord vazaha “buitenlander” en verwijst het bij uitbreiding naar een persoon van blanke Europese afkomst.

“Heer, God van vrede, verhoor ons smeekgebed!
We hebben zo vaak en zo veel jaren geprobeerd
om onze conflicten op te lossen met onze kracht en ook met onze wapens;
zo veel momenten van vijandigheid en duisternis;
zo veel bloedvergieten; zo veel levens verbrijzeld,
zo veel hoop begraven…
Maar onze inspanningen zijn tevergeefs geweest.
Nu, Heer, help ons!
Geef ons vrede, leer ons vrede, leid ons naar vrede.
Open onze ogen en onze harten en geef ons de moed om te zeggen:
“nooit meer oorlog”; “door oorlog raakt alles vernietigd”.

Geef ons een infuus van moed
om concrete actie te ondernemen om vrede op te bouwen.
Heer, God van Abraham en de Profeten, God van Liefde
die ons geschapen heeft en ons oproept om als broeders en zusters te leven,
geef ons de kracht om elke dag vredestichters te zijn;
geef ons het vermogen om met welwillendheid te kijken
naar alle broeders en zusters die we tegenkomen op on ze weg.
Maak ons beschikbaar om te luisteren
naar het roepen van onze medeburgers die ons vragen
om onze wapens om te zetten in instrumenten van vrede,
onze angst in vertrouwen, en onze spanningen in vergeving.

Houd brandend in ons de vlam van de hoop,
opdat we met geduldige volharding
de keuze voor dialoog en verzoening kunnen maken,
opdat eindelijk de vrede moge zegevieren.
En mogen dan de woorden “verdeeldheid, haat, oorlog”
verbannen worden uit het hart van ieder mens!
Heer, ontwapen onze tong en onze hand,
vernieuw onze harten en gedachten,
opdat het woord dat ons samenbrengt altijd “broeder” moge zijn,
opdat de stijl van ons leven moge worden: shalom, vrede, salam! Amen”.

Gebed voor vrede in het Midden-Oosten “Heer God van de vrede, hoor onze smeekbeden!” door paus Franciscus, in juni 2014 in het Vaticaan, bij de ontmoeting tussen de president van de staat Israël, Shimon Peres, en de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas.

Tijdens de oecumenische gebedswake van 3 augustus 2023, tijdens de Wereldjongerendagen in de São Domingos-kerk in Lissabon,  hoorden we een verhaal uit het Evangelie volgens Lucas,  waarbij Jezus antwoord geeft op de vraag van een Schriftgeleerde: “Wie is mijn naaste?” » […]

Dit verhaal nodigt ons uit om te ontdekken dat Christus ons aankijkt met liefde. In hem komt God de gewonde mensheid nabij. Hij komt niet om te veroordelen, maar om te verzorgen en om te genezen. En hij nodigt ons op onze beurt uit om hetzelfde te doen.

Ja, we kunnen de barmhartigheid van Christus in ons toelaten en ons laten zenden naar wie gewond zijn. Laten we, zoals de Samaritaan, er niet voor terugdeinzen om tegemoet te treden wie langs de kanten  van onze wegen worden achtergelaten. Ik denk dan in het bijzonder aan het groeiend aantal migranten over de hele wereld.[…]
Na het verhaal vindt er een ommekeer plaats, omdat Jezus aan de Schriftgeleerde vraagt: “Wie van deze drie was volgens jou de naaste van dit slachtoffer? » De naaste is niet langer enkel de ander die ik moet liefhebben, helpen of redden, maar degene die zelf er is om lief te hebben, te helpen en te redden.[…]
Uit deze tekst kan ook een mooie oproep klinken als we aan de eenheid onder de christenen denken. Als we broeders en zusters in Christus zijn, hoe kunnen we dan niet een oproep zien om dringend ons te verzoenen, om de wonden van onze verdeeldheid te helen, om samen hulp te bieden aan degenen die lijden?

Meditatie van broeder Alois (Taizé)

Het ontwikkelen van een christelijke eco-spiritualiteit vereist dat we ons losmaken van een aantal godsbeelden die wijdverspreid zijn in de monotheïstische tradities. Als God de Schepper van de wereld is, betekent dit niet dat hij een alleenheerser is die gans alleen de schepping bestuurt en alles op absolute wijze in de hand heeft. Hoewel God overal aanwezig is, is hij geen invasieve, totalitaire aanwezigheid. Zijn almacht is niet willekeurig, maar wijs en barmhartig. De God die zichzelf heeft geopenbaard in Jezus Christus regeert niet door te overheersen, door het uitoefenen van heteronome macht, maar door samenwerking. Niet als een despoot, maar met de gevoeligheid en kracht van een kunstenaar. Niet als een autoritaire vader, maar als een moeder-vogel die haar nest verzorgt met de warmte van de Heilige Geest. Hij is een God van “kenosis” die zich “terugtrekt” om ruimte te laten voor vrijheid en autonomie van zijn schepselen. “Hij bestuurt heel zijn schepping zodanig dat de schepselen zelf hun eigen bewegingen kunnen voortbrengen en sturen. Want hoewel ze zonder hem niets zijn, zijn zij ook niet wat hij is. God staat toe dat schepselen aan zichzelf toe te behoren, dat ze hun stuwende en creatieve energie de vrije loop laten. Natuurlijk met het risico dat het kwaad gebeurt, maar nog meer met een onmetelijk vertrouwen in wat hij heeft geschapen.

Gods scheppen van de wereld is fundamenteel een daad van liefde en geloof. Scheppen is geboorte geven aan iets anders, iets aparts, iets nieuws. Tussen de Schepper en zijn schepping bestaat er dus niet alleen continuïteit […] maar ook een relatieve discontinuïteit […]. Het is deze ontologische kloof, dit primaire onder-scheid zonder af-scheiding, deze relatieve andersheid..   die voorkomt dat de kosmos wordt opgeslokt en wordt opgelost in het goddelijke, en vice versa.

Uit : « La terre comme soi-même, repères pour une écospiritualité »
de Michel Maxime EGGER, éd. Labor et Fides, 2012, p.155-156

De Bijbel vertelt ons : “en God zag al wat Hij geschapen had, en het was zeer goed” (Gn 1, 31). Aan Hem behoren “de aarde en al wat daarop leeft” toe (Dt 10, 14). Daarom zegt Hij ons: “Het land zal niet verkocht worden met verlies van alle rechten, want het land is van Mij en jullie zijn slechts vreemdelingen en gasten bij Mij” (Lev 25:23). Bijgevolg “impliceert deze verantwoordelijkheid voor een land  -dat God toebehoort-   dat menselijke wezens, begiftigd met intelligentie, de wetten van de natuur en het delicate evenwicht tussen alle schepselen van deze wereld respecteren”.

Jezus “kon anderen uitnodigen om aandachtig te zijn voor de schoonheid die in de wereld bestaat, omdat hij zelf voortdurend in contact stond met de natuur en er met genegenheid en verwondering aandacht aan schonk. En wanneer hij door alle uithoeken van zijn land trok, kon hij stilstaan bij de schoonheid die zijn Vader had gezaaid, en hij nodigde zijn leerlingen uit om een goddelijke boodschap te herkennen in de dingen “.

De joods-christelijke visie op de kosmos verdedigt de bijzondere en centrale waarde van de mens te midden van het wonderlijke concert van alle wezens, maar vandaag zijn we verplicht te erkennen […] dat zonder de andere schepselen het menselijk leven onbegrijpelijk en onhoudbaar is, want “wij en alle wezens van het universum zijn verenigd door onzichtbare banden en we vormen een soort universele familie, een sublieme gemeenschap die ons aanzet tot een heilig, teder en nederig respect”.

Ik nodig iedere mens uit om ons te vergezellen op onze tocht van verzoening met de wereld die ons onthaalt, en om deze aarde mooier te maken met een eigen bijdrage, want deze toewijding houdt verband met onze persoonlijke waardigheid en grote waarden.

Uit de encycliek LAUDATE DEUM van paus FRANSISCUS ,  paragrafen 62, 64,67, 69

Op de vijftiende dag van de zevende maand, als de oogst van het land is gehaald, moet bij zeven dagen het feest van Jahwe vieren. Haal op de eerste dag citrusvruchten, palmblaren, twijgen van loofbomen en wilgetakken bijeen en wees vol vreugde voor Jahwe uw God, zeven dagen lang. Ieder jaar moet gij zeven dagen feest vieren voor Jahwe; dat is een blijvende wet, al uw geslachten door. In de zevende maand moet gij dat feest vieren. Zeven dagen achtereen moet ge in loofhutten wonen; iedere geboren Israëliet moet in een loofhut wonen. Dan zullen de komende geslachten blijven beseffen, dat Ik de Israëlieten in loofhutten heb doen wonen, toen Ik hen uit Egypte leidde. Ik ben Jahwe uw God       (Lev 23, 39-43)

Deze week viert de Joodse gemeenschap Soekot. Het is een joodse feestdag van een week die vijf dagen na Jom Kipoer plaatsvindt. Het is één van de drie Joodse pelgrimsfeesten. Soekot viert de oogst en herdenkt de wonderbaarlijke bescherming die God aan de kinderen van Israël gaf toen ze Egypte verlieten.

De traditie is om een ​​hut te bouwen die bedekt is met gebladerte (een zogenaamde Sukkah), om gedurende de week in te wonen en om de specifieke “Vier Soorten” planten mee te nemen.

Van alle Joodse feestdagen is Soekot de enige waarvan de datum geen historische gebeurtenis lijkt te herdenken. De Torah verwijst ernaar onder twee namen: “het Feest van de Oogst” en “het Loofhuttenfeest”, die elk een motief voor de feestdag uitdrukken.

“Het Feest van de Oogst” omdat in Israël de gewassen in de winter groeien en in het late voorjaar klaar zijn om geoogst te worden. Sommigen van hen blijven echter een paar maanden op de velden drogen en zijn pas in de vroege herfst klaar om te oogsten.

“Het Loofhuttenfeest” herdenkt de tijdelijke woningen die God maakte om zijn volk te beschermen toen ze Egypte verlieten: sommigen zeggen dat dit de wonderbaarlijke wolkkolom van Gods glorie was die hen beschermde tegen de woestijnzon, terwijl anderen zeggen dat dit de tenten zijn waarin ze leefden tijdens hun 40-jarige reis door de Sinaï-woestijn.

Een ander element van de Soekot-viering is het bijeenhouden van de Vier Soorten (arba’a miniem): een etrog (soort geurige en smakelijk citrusvrucht) , een palmblad (loelav), drie mirtetakken (hadassiem)  en twee wilgentakjes (aravot). Elke dag van de week (behalve Shabbat) nemen leden van de Joodse gemeenschap de Vier Soorten, reciteren er een zegen over, verzamelen ze bij elkaar en zwaaien ze in de zes richtingen: rechts, links, vooruit, omhoog, omlaag en terug. De wijzen uit de Midrasj vertellen dat de Vier Soorten de verschillende soorten persoonlijkheden vertegenwoordigen die deel uitmaken van de gemeenschap van Israël, persoonlijkheden die, hoewel verschillend, in eenheid samengebracht worden op Soekot.

Op de laatste dag van Soekot, Simchat Tora (‘Vreugde der Wet’) wordt de cyclus van de jaarlijkse Toralezing beëindigd en weer opnieuw begonnen. Om de blijdschap over de Tora te uiten, danst men met de Torarollen in de synagoge.

“Laat gerechtigheid en vrede ontspringen” is het thema van de Oecumenische viering van de Schepping van dit jaar, geïnspireerd door de woorden van de profeet Amos: “Laat recht stromen als water en gerechtigheid als een altijd stromende beek” (5:24).

Dit sprekende beeld uit Amos vertelt ons wat God wil. God wil dat gerechtigheid heerst, welke even essentieel is voor ons leven als kinderen naar Gods beeld, als water is voor ons lichamelijke overleven. Deze rechtvaardigheid moet ontluiken waar het nodig is, en zich niet verstoppen in de diepte of verdwijnen -zoals water dat verdampt voordat het ons kan ondersteunen. God wil dat iedereen ernaar streeft om in elke situatie rechtvaardig te zijn, om er altijd naar te streven om volgens zijn wetten te leven, en zo het leven ten volle te laten openbloeien. Als we eerst het koninkrijk van God zoeken (vgl. Mt 6, 33), door in een juiste verhouding te staan ten aanzien van God, de mensheid en de natuur, dan kunnen gerechtigheid en vrede ontspringen, zo als een onuitputtelijke stroom van zuiver water, dat de mensheid en alle schepselen voedt.

[…] Zoals een rivierbekken met haar vele zijrivieren, grote en kleine, zo is de Kerk een gemeenschap van ontelbare plaatselijke Kerken, religieuze gemeenschappen en verenigingen die hun voedsel putten uit hetzelfde water. Elke bron levert een eigen unieke en onvervangbare bijdrage, totdat ze allen uitmonden in de grote oceaan van Gods barmhartige liefde. Zoals een rivier een bron van leven is voor de omgeving er omheen, zo moet onze synodale Kerk een bron van leven zijn voor het gemeenschappelijke huis en allen die erin wonen. Zoals een rivier leven geeft aan allerlei dieren en planten, zo moet een synodale Kerk leven geven door gerechtigheid en vrede te zaaien op elke plek die ze bereikt.

Fragmenten uit de boodschap van paus Franciscus voor de Periode van de Schepping 2023

De heilige Porphyrios

De h.Porphyrios [porˈfiːrius], een Griekse monnik en priester die in 1991 stierf, werd in november
2013 formeel heilig verklaard door de Heilige Synode van de Oecumenische Patriarch. De
samenstellers van dit boek merken op dat ‘de laatste woorden die men van zijn lippen hoorde komen,
de woorden waren uit het hogepriesterlijk gebed van onze Heer dat hij zo liefhad en zo vaak
herhaalde: dat zij één mogen zijn’.

“Christus wordt geopenbaard in die eenheid tussen Zijn liefde en wijzelf: de
Kerk. In mijn eentje ben ik de Kerk niet, maar samen met jullie. […]
“Het belangrijkste is dat we de Kerk binnengaan – dat we ons verenigen met
onze medemensen, met de vreugde en het verdriet van elkeen, dat we die ook
voelen als de onze, dat we voor iedereen bidden, dat we zorg dragen voor hun
redding, dat we onszelf vergeten, dat we alles voor hen doen, net zoals
Christus dit voor ons heeft gedaan. In de Kerk worden we één met elke
ongelukkige, lijdende en zondige ziel. […]
“Als we onszelf afscheiden van anderen, zijn we geen christenen. We zijn echte
christenen als we ons diep bewust zijn dat we leden zijn van het mystieke
lichaam van Christus, van de Kerk, in een ononderbroken liefdesrelatie – als we
verenigd leven in Christus, dat wil zeggen, als we verbondenheid ervaren in zijn
Kerk met een gevoel van één te zijn. Daarom bidt Christus tot zijn Vader, dat zij
één mogen zijn. Hij herhaalt dit gebed keer op keer en de apostelen
benadrukken het overal. Dit is het meest diepgaande aspect, de meest
verheven betekenis van de Kerk. Hier ligt het geheim: dat allen als één persoon
in God verenigd zijn.”

Wounded by Love – The Life and the Wisdom of Saint Porphyrios
Gewond door de liefde – Het leven en de wijsheid van de heilige Porphyrios
Oorspronkelijk gepubliceerd in het Grieks onder de titel Γέροντος Πορφυρίου
Καυσοκαλυβίτου, Βίος καὶ Λόγοι (2003).
Denise Harvey (uitgever), 2005 pp. 88-89

Uit de Homilie van paus Franciscus tijdens de eucharistieviering voor de martelaren van Oeganda, in het katholieke heiligdom van de martelaren van Namugongo (Oeganda), zaterdag 28 november 2015

Vanaf het tijdperk van de apostelen tot op onze dagen is er een grote wolk van
getuigen opgestaan ​​om Jezus te verkondigen en de kracht van de Heilige Geest
laten zien. Vandaag gedenken we dankbaar het offer van de Oegandese
martelaren, wier getuigenis van liefde voor Christus en zijn Kerk werkelijk “tot
het einde van de aarde” is gegaan. We gedenken eveneens de Anglicaanse
martelaren wier dood voor Christus getuigt van de oecumene van het bloed. Al
deze getuigen koesterden de gave van de Heilige Geest in hun leven en gaven
vrijelijk getuigenis van hun geloof in Jezus Christus, zelfs ten koste van hun
leven, voor velen op jonge leeftijd.
Ook wij hebben de gave van de Geest ontvangen, om ons tot zonen en
dochters van God te maken, maar ook om van Jezus te getuigen en Hem overal
bekend en geliefd te maken. […] Elke dag worden we opgeroepen om de
aanwezigheid van de Heilige Geest in ons leven te verdiepen, om de gave van
zijn goddelijke liefde “aan te wakkeren” zodat we een bron van wijsheid en
kracht mogen zijn voor anderen.
[…]
Als wij, zoals de martelaren, dagelijks de vlam van de gave van de Geest die in
ons hart woont, aanwakkeren, dan zullen we zeker de missionaire discipelen
worden waartoe Christus ons roept. Natuurlijk voor onze families en vrienden,
maar ook voor degenen die we niet kennen, vooral degenen die misschien
onvriendelijk of zelfs vijandig tegenover ons staan. Deze openheid voor
anderen begint eerst in de familie, in onze huizen waar naastenliefde en
vergeving worden geleerd, en waar de barmhartigheid en liefde van God wordt
gevonden in de liefde van onze ouders. Het komt ook tot uiting in onze zorg
voor ouderen en armen, weduwen en wezen.

Als wij Christus willen volgen, dan moeten wij het verlangen naar een geprivilegieerde
plaats van het christendom in deze wereld opgeven; ieder van ons moet ‘één met de
mensen worden’ en deze solidariteit met de mensen van onze tijd serieus nemen.
De kerk heeft zich hier met de prachtige woorden van het begin van het conciliaire
constitutie “Gaudium et spes” toe verplicht:
‘De vreugde en de hoop, het verdriet en de angst van de hedendaags mens (…) zijn ook
de vreugde en de hoop, het verdriet en de angst van de leerlingen van Christus’.
Laten we niet bang zijn dat we onszelf en onze christelijke identiteit in de menigte
zouden verliezen.
Wij onderscheiden ons niet van de massa om ons heen door een kruis op de vlag of op
de muren van openbare gebouwen, maar door onze bereidheid om ‘de gestalte van een
slaaf aan te nemen’.
Dat is tegelijkertijd wat ons verbindt met mensen met wie wij anders zelf geen
verbinding zouden aangaan. (…) ; zij die zo leven kunnen zowel verborgen ‘zout der
aarde’ zijn als een niet te missen ‘licht der wereld’.

Uit : Thomas Halik, “Ik wil dat jij bent”, hfdst 12