Gebedsdienst voor Eenheid onder de Christenen 19 maart 2026

“Gaan twee mensen samen op pad zonder elkaar eerst ontmoet te hebben?” (Amos 3:3)
Dit vers uit het Bijbelboek Amos wordt heel vaak gebruikt om te benadrukken dat het nodig is om elkaar te begrijpen voordat men samen op pad gaat. Het is inderdaad gebruikelijk dat een groep haar route vaststelt alvorens samen op weg te gaan… Maar ligt daar echt de betekenis van het vers?
Amos, een schapenfokker en vijgenteler, was geen beroepsprofeet en werd een onheilsprofeet, want in een periode van welvaart en rust kondigt hij onheil aan voor alle buren van Israël, inclusief Juda, alvorens een orakel tegen Israël aan te kondigen. Hij verstoort, omdat hij Israël herinnert aan de plichten die voortvloeien uit haar zegen. Israël mag zich niet tevredenstellen met het feit dat het het uitverkoren volk is. Vanwege deze zegen moet het zich bekommeren over de naleving van recht en gerechtigheid, om afgestemd te blijven op het Verbond. Het onheil wordt aan Israël aangekondigd omdat de zegen niet is geëerd, omdat deze niet is nageleefd.
Het vers dat ons hier interesseert, herinnert dus aan het Verbond tussen God en zijn volk.
John Wesley legde in een van zijn preken een mooie parallel tussen dit vers uit Amos 3:3 en de ontmoeting tussen Jehu en Jonadab (2 Koningen 10:15):
“Even verderop zag Jehu Jonadab, de zoon van Rekab, die naar hem toe kwam. Jehu begroette hem en zei:
‘Ben je mij trouw, zoals ik jou trouw ben?
— Ja!’ antwoordde Jonadab.
— Welnu, laten we elkaar de hand schudden!’ zei Jehu.”
Ze schudden elkaar de hand, waarna Jehu hem op zijn strijdwagen liet plaatsnemen. »
Deze ontmoeting tussen Jehu en Jonadab, voor ze samen op weg gingen, stelt hen in staat om de oprechtheid van elkaars hart te peilen. Meer is er niet nodig! Er is geen lange toespraak voor nodig. Het leidt daarentegen wel tot een onvoorwaardelijke toewijding aan de dienst aan de ander. Het zijn al deze opdrachten die Amos van het volk van Israël verwacht.
Hij moedigt ons dus aan om Jéhu’s en Jonadab’s te zijn, elkaar te ontmoeten, ja, maar ook, en nog meer, elkaar de hand te reiken bij onze gemeenschappelijke plannen. Wat betekent dat? Een open houding ten opzichte van de ander of diens geloofsbeleving. Een houding van liefde en wederzijds respect. Maar ook een gezamenlijke toewijding aan het gebed en aan goede werken.

De Bijbelse traditie heeft ons de gewijde kunst van het zegenen nagelaten! 
Zegenen betekende veel meer dan zomaar een woord; het was een offergave, die de levenden met hun oorsprong verbond en de zielen (van de overledenen) met de beloften! We zijn geroepen om in ons dagelijks leven het goede te zeggen, het goede te doen door onze woorden, en onze angst te overwinnen voor de blik van anderen en hun veroordeling! De zegen herstelt een genereus woord in ere en een meer welwillende manier van in de wereld staan.
Maar voordat we iets zeggen, moeten we onze woorden aan de drie criteria van Socrates onderwerpen!   (Is het waar? Is het goed? Is het nuttig?).
We dienen het gebruik van ware, goede, vruchtbare woorden te cultiveren die verheffen. Onze tijd vraagt om een nieuwe creativiteit in de manier waarop we het goede en het mooie doorgeven, zeker aan de jonge generaties!
Volgens Efeziërs 4:31 is het dringend noodzakelijk om bitterheid, woede en driftbuien uit ons leven te bannen, om het woord te laten herleven dat kan zegenen, dat niet kwetst maar doet opstaan! Waar vernedering naar beneden haalt, zal zegen herstel geven!  Waar minachting opsluit, zal lofprijzing bevrijden!
Laten we van onze samenleving “een vallei van beracha” maken, zoals in 2 Kronieken 20:26, een vallei van zegeningen, een plaats waar mensen het gewoon zijn over elkaar goed te spreken op een spontane manier en in vrijheid! Zegenen is een band scheppen, een broederlijk samenlevingsverband opbouwen waar ieders talenten worden belicht, waar wat goed is wordt geprezen, waar de schoonheid van de ziel wordt erkend!  Door te zegenen, zelfs tegen de stroom in, weven we de draden van een meer humane samenleving! We treden daar binnen in de grote stroom van de heilsgeschiedenis waar God zijn volk zegent!

Vanavond hebben we geluisterd naar het evangelie dat ons vertelt over de ontmoeting tussen Maria Magdalena en Jezus, na zijn verrijzenis. De vrienden van Jezus waren na zijn dood in verwarring, en bang voor vervolging. Vroeg in de ochtend van de eerste dag van de week, gaat Maria naar het graf van Jezus. Haar verdriet is groot: de steen die de ingang afsloot, is weggehaald en het lichaam van Jezus is verdwenen.
Een ontmoeting met boodschappers van God, die haar vragen waarom ze huilt, gaat vooraf aan de komst van Jezus. Ook Hij vraagt haar: “Vrouw, waarom huil je?”, maar hij voegt eraan toe: “Wie zoek je?”. Omdat ze niet begrijpt wie hij is, stelt  Maria op haar beurt de vraag wie hij is, denkend dat hij de tuinman is.
Maar wanneer Jezus Maria bij haar naam noemt, herkent ze hem en wordt de persoonlijke relatie die ze voorgoed verloren waande, hersteld. Verrassing en vreugde overweldigen haar. Jezus wil niet dat ze hem bezit of voor zichzelf opeist, maar dat ze leeft voor anderen vanuit Hem. Hij zendt haar als apostel der  apostelen om het goede nieuws te verkondigen dat God Hem uit de dood heeft opgewekt. De gemeenschap tussen Jezus en zijn Vader wordt zo opengesteld voor allen die Hem liefhebben.
De vrede keert terug bij Maria in deze relatie met de verrezen Christus. Het “Wat zoekt u?” aan het begin van het evangelie van Johannes wordt “Wie zoekt u?”. En even later zijn de eerste woorden van Jezus aan zijn vrienden, die nog steeds in angst gevangen zitten “Vrede zij met u!”.
Zelfs als we, net als Maria van Magdala, Christus niet herkennen, toch staat Hij als Verrezene aan onze zijde. Als we bang zijn, komt Hij nabij en schenkt Hij ons zijn vrede. En Hij vertrouwt ons allemaal een zending toe: niet alleen deze vrede voor onszelf bewaren, maar zijn werk van verzoening voortzetten, pelgrims van vrede worden.
Zullen wij behoren tot degenen die alles in het werk stellen om de vrede van Christus voor anderen te beleven? Zo zal er weer hoop geboren worden op ons Europese continent en in de wereld.

Broeder, als je je onderwerpt aan een gemeenschappelijke regel, dan kan dat alleen omwille van Christus en het Evangelie.
Je lofprijzing en je dienst zijn voortaan opgenomen in een broederlijke gemeenschap, zelf ingebed in de Kerk. Je bent niet langer alleen.
In alles dien je rekening te houden met je broeders.
De lasten van anderen dragen, de kleine kwetsuren van elke dag aanvaarden om zo concreet deel te hebben aan het lijden van Christus — dát is onze eerste ascese. Je vreest misschien dat een gemeenschappelijke regel je persoonlijkheid verstikt, terwijl zij je juist wil bevrijden van overbodige belemmeringen, zodat je beter verantwoordelijkheid kunt dragen en met grotere vrijmoedigheid je dienst kunt vervullen. Zoals iedere christen moet je de spanning aanvaarden tussen de totale vrijheid die door de Heilige Geest wordt geschonken en de beperkingen die voortkomen uit de gevallen menselijke natuur — die van de ander en die van jezelf. Wees onder de mensen een teken van broederlijke liefde en vreugde.
Sta open voor alles wat menselijk is, en je zult zien hoe elke vergeefse drang om aan de wereld te ontsnappen verdwijnt. Wees aanwezig in jouw tijdsgewricht, pas je aan de omstandigheden van het moment aan.
O Vader, ik bid U niet hen uit de wereld weg te nemen, maar hen te bewaren voor het kwaad.
Heb de misdeelden lief, allen die leven onder het onrecht van mensen en dorsten naar gerechtigheid; Jezus had een bijzondere aandacht voor hen — wees nooit bang dat zij je tot last zijn.
Schenk je ouders een diepe genegenheid; moge deze, juist door haar kwaliteit, hen helpen om het absolute karakter van je roeping te erkennen. Heb je naaste lief, ongeacht diens religieuze of ideologische achtergrond. Leg je nooit neer bij het schandaal van de verdeeldheid onder christenen, die zo vlotjes spreken over naastenliefde en toch verdeeld blijven.
Koester een hartstocht voor de eenheid van het Lichaam van Christus.